Kız gelmiş bana atar yapıyor, sevgilisine neden herkesin ortasın da bağırıp rezil etmişim.Kızım senin sevgilin gelip bana “şimdi daha bir güzelleşmişsin, sabah bir değişikti yüzün somurtmuştun canım “diyor.Ben ona “sana ne amınakoyim sana ne?Git işine.” dediğim de suç ben de mi oluyor?Anlatmamış herhalde karizmatik sevgilin bana ne dediğini.

Arkadaşlarım aşk acısı çektiklerin de “boş veer üzme kendini değer mi hiç bir erkek için ağlamak?Aşk değil bu hoşlantı unutursun iki güne ağlama.Hem bak ben aşık olamıyorum hoşlanıyorum ama 2 güncük ilgi duyuyorum gerisi yok..” Diye yakınır teselli ederdim,çok değil 3-4 ay önce ta ki onu görüp,tanıyıp,sevene kadar.Şimdi onlar bana diyorlar “sevmiyor seni işte bırak değmez o seni sevmiyorsa sen de sevme”. Ama aşk karşılıksız da sürebilirmiş ben bunu anladım bu üç buçuk ay da.İnsan aşık olunca en başta o da seni sevsin istiyor ama sonra illa birini seviyorsan karşılıklı olmak zorun da değil ki.Sevmese de olur benim aşkım,sevgim büyük yeter ikimize de diyor.Hem sevmek karşılık bekleyerek olmaz ki.Acı çekmiyorum değiiil,dibine kadar yanıyor canım ama o mutlu olsun sıkılmasın canı,bunalmasın.Onu sevmek bile ayrı bir güzel ama sadece “onu” sevmek,onun sayesin de aşkı tatmak.Bu çok güzel. O sevmese de beni, benim sevgim büyük bitmez, tükenmez. Ben hep beklerim.

Ailem de ki herkes bütün gün bilgisayar da oyalanıyorsun çık dışarı gezin bir kursa yazıl bir şeyler yap diyorlar. Ama anlamıyorlar ki benim böyle mutlu olduğumu, sokaklar da ki insanlara değil de burada ki insanlara güvendiğimi,sevdiğimi.Gerçek hayatta kardeşim gibi gördüklerimin bile onlara olan sevgimi saflığımı kullandıklarını,kendimi huzursuz,mutsuz,güçsüz hissettiğimi. Ama burada öylemi? Burada herkesin bir sıkıntısı var anlatıyor. Ben burada ki insanları tanımasam da güveniyorum seviyorum.